Translate

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Skania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Skania. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 21 maja 2017

Stenriket - na północ od Olofström


Na granicy trzech regionów Skanii, Blekinge i Småland (län Kronoberg) rozciąga się Stenriket czyli królestwo kamienia. Na skraju krystalicznej tarczy fennoskandzkiej występują w tym miejscu żyły czarnych diabazów zwanych inaczej dolerytami, które powstały w prekambrze około miliard lat temu. Złoża ciągną się wzdłuż wąskiej linii ( tzw. svarta linjen) z południa na północ. Jest to kamień niesamowicie odporny na czynniki atmosferyczne oraz wszelkie urazy mechaniczne. Surowy urobek ma kolor szary i jest szorstki, ale wypolerowany przybiera piękną czarną i błyszczącą barwę. Dzięki temu zdobył sławę jako doskonały budulec - materiał na pomniki, gzymsy, postumenty, okładziny fasad, dachy. Renoma szwedzkiego kamienia dotarła aż na inne kontynenty. Diabazy zdobią m.in. ściany Empire State Building w Nowym Jorku. Wydobycie "czarnego złota" rozpoczęło się około 1870 roku i dzięki dobrze płatnej pracy zahamowało emigrację do Ameryki. W szczytowym momencie funkcjonowało tutaj ponad 100 kamieniołomów z których większość została już opuszczonych. 

Kyrkhult  i uzdrowisko Tulseboda
Dojazd autobusami 682, 684, 687 lub 689. 
Miejscowość i siedziba parafii. Duża bazylika (1) powstała w 1865 roku. W głównym ołtarzu obraz przedstawiający Chrystusa stojącego przed Piłatem. Warto też zwrócić uwagę na serię malunków otaczających emporę i przedstawiających apostołów i proroków, których autorem był Måns Jönsson - protoplasta postaci Olle Montanusa z noweli Augusta Strindberga Czerwony pokój. Przy wejściu na teren kościelnego cmentarza zwraca uwagę długi mur wykonany z czarnego diabazu. Z tego materiału powstały też znajdujące się na cmentarzu figury nagrobkowe rodziny Carla Eldha oraz rzeźba jego autorstwa przedstawiająca misjonarza Ansgara błogosławiącego ludy nordyckie. Na skwerze przy drodze do Vilshult stoi z kolei Kyrkhultstenen - diabaz z reliefem Hjalmara Råstorpa. Wschodnią część osady zajmuje stary park zdrojowy wraz z łazienkami Tulseboda Brunn (2). 
Läkarvillan w uzdrowisku Tulseboda
Uzdrowisko powstało w końcu XIX wieku a największy rozkwit osiągnęło w latach 1900-1915 kiedy przebywało tutaj rocznie ponad 700 kuracjuszy. Gorące kąpiele stosowano do 1953 roku. Obecnie wiele z istniejących urządzeń zdrojowych zostało zburzonych. W dawnym pawilonie zdrojowym (wraz z restauracją) mieści się obecnie szkoła cyrkowa. W Läkarvillan, czyli dawnej siedzibie lekarza balneologa zorganizowano niewielkie muzeum. Odtworzono tutaj dawne wnętrza sklepu przemysłowego, gabinetu lekarskiego, warsztatu szwedzkiego i zgromadzono wiele starych eksponatów takich jak projektor filmowy, radiostacja wojskowa czy szafa grająca. Osobna wystawa poświęcona jest historii uzdrowiska oraz kościoła w Kyrkhult.
Otwarte w sezonie letnim (od lipca do połowy sierpnia w każdą niedzielę od 13 do 16). Wstęp wolny. Kontakt telefoniczny: 0454 77 04 50 lub 0454 77 04 16
W bok od drogi do Ebbemåla znajduje się Forneboda (3), piękna posiadłość nad jeziorem Gårdsjön z drewnianą willą w norweskim stylu rustykalnym. W latach 20-tych Anna Bohlin urządzała tu sobotnie potańcówki na drewnianej estradzie. Potem posesja należała między innymi do Elisy Eldh siostry rzeźbiarza.
Willa Forneboda

Farabol (4)
Dojazd autobusem linii 687.
Mała wioska w północnym Blekinge. Historyczna szkoła z 1876 roku. W jej pobliżu przy drodze kamień drogowskazowy z napisem Jämshög - 2 mil. Na miejscu katastrofy amerykańskiego bombowca w dniu 7 października 1944 roku głaz i tablica pamiątkowa. Szlaki piesze w okolicy prowadzą m.in. nad jeziora Norra i Södra Grytsjön oraz na Rävabacken (189,7 m n.p.m.) - najwyższy punkt Blekinge.

Arons Berg (5)
Do skrzyżowania dojazd autobusem 684, następnie piechotą około 2 km. 
Dawna kopalnia czarnego diabazu w Brännarebygd w lasach pomiędzy Kyrkhult a Vishult. Eksploatację prowadzono do lat 80-tych ubiegłego wieku. Na miejscu zachowała się także stara kuźnia, spichlerz i dom górnika.

Vishult
Dojazd autobusami 682, 684 lub 689
Osada przemysłowa z hutą szkła. W kamiennym baraku mieści się niewielkie muzeum przemysłu kamieniarskiego (6). Przy wejściu tablice informacyjne ze starymi fotografiami z czynnych kamieniołomów. We wnętrzu zgromadzono maszyny pracujące przy pozyskiwaniu i przetwórstwie urobku.
Otwarte tylko w sezonie letnim (od 3 lipca do 14 sierpnia) w piątki, soboty i niedziele między 13 a 16. Możliwość rezerwacji wizyty w innym terminie po skontaktowaniu się z opiekunem ekspozycji - tel: 0705 25 31 00, e-mail: antik@telia.com

Lönsboda
Dojazd autobusem 682 (kierunek na Älmhult)
Duża osada przy kościele parafii Örkened. W XIX wieku był to spory ośrodek przemysłowy i rzemieślniczy. Oprócz pozyskiwania czarnego diabazu wyplatano tutaj wiklinowe kosze, które sprzedawane były nawet w Anglii i północnych Niemczech. Poza popularnymi kobiałkami w latach 40-tych i 50-tych wytwarzano tutaj również opakowania do serów. W zamkniętym ostatecznie w 1978 roku zakładzie znajduje się teraz muzeum (Korgmuseum, 8) ukazujące historię wyrobów oraz proces technologiczny.
Zwiedzanie tylko po wcześniejszej rezerwacji. Kontakt telefoniczny pod numerami: 047 92 06 79, 047 92 05 83. Przy muzeum parking oraz podjazd dla osób niepełnosprawnych.
Rzeźby z diabazu w Lönsboda
Obecny kościół Örkened (7) zbudowany został w latach 1786-1790 według projektu Olofa Tempelmana. Ponad wejściem wznosi się przysadzista wieża w stylu gustawiańskim z charakterystycznym hełmem krytym blachą miedzianą. Na jej bocznej ścianie stary zegar mechaniczny. Mury zbudowane zostały z wielkich kamieni połączonych gliną. Pierwotny projekt zakładał budowę transeptu, jednak nigdy nie został on zrealizowany - z tyłu nawy dobudowano jedynie zakrystię. Z dawniejszej drewnianej świątyni zachowała się ambona z rzeźbami ewangelistów, część ławek z malowanymi brzegami oraz dzwony. W głównym ołtarzu wisi obraz Zdjęcie z krzyża pędzla Martina Rotha z Lund. Przy kościele znajduje się grupa nowoczesnych rzeźb Kennetha Johanssona wykonanych z miejscowego czarnego diabazu. U zbiegu Loshultsvägen i Tommahultsvägen stoi natomiast posążek przedstawiający duńskiego buntownika (snapphane). Region Lönsboda szczególnie długo opierał się zeszwedzczeniu, a panujący w owym czasie w Szwecji król Karol XI posunął się do radykalnego kroku paląc wszystkie gospodarstwa w tutejszej parafii i zabijając wszystkich miejscowych mężczyzn. Z rzezi uratowały się tylko 4 zagrody. W południowej części miejscowości przy Tranebodavägen mieści się jeden z większych w Szwecji parków ludowych (Granadaparken) z estradą taneczną i urządzeniami sportowymi.  

Svarta Bergen (9)
Svarta Bergen czyli Czarna Góra leży na terenie wsi Hägghult 5 km na zachód od Lönsboda. W tym największym na terenie Stenriket kamieniołomie diabazu mierzącym 900 m długości i 50 m szerokości funkcjonuje obecnie muzeum na otwartym powietrzu obejmujące dawny teren kopalni wraz z urządzeniami wydobywczymi typu żurawie i taśmociągi a także ustawionymi tutaj rzeźbami i instalacjami z czarnego kamienia. 
Krutgubbar - Svarta Bergen
W sezonie letnim (od czerwca do sierpnia) otwarte codziennie od 11 do 17, w pozostałych porach roku ekspozycja może być udostępniona na życzenie. Wstęp 50 SVK od osoby. Na miejscu restauracja ekologiczna i sklep z pamiątkami. Kontakt telefoniczny pod numerem: 047 92 02 12, e-mail: info@svartabergen.se. Strona web: http://www.svartabergen.se     
W okolicy rozpościerają się lasy znane z ukrywających się tam w XVII wieku duńskich buntowników. Pod wsią Tommaboda znajdowała się skalna kryjówka w której schroniły się osoby ocalałe z rzezi w parafii Örkened. Historia opowiada też o duńskim księdzu Paulu Enertsenie starającym się utrzymać przyjazne kontakty zarówno z lokalną ludnością jak i szwedzką władzą. Podobno osobiście udał się do Sztokholmu, aby wyprosić króla o pozostawienie mu parafii, a ten zgodził się pod warunkiem, że zdąży do niej dotrzeć do najbliższej niedzieli. Jakimś niesamowitym rajdem udało się to rzeczonemu duchownemu. W czasie inwazji duńskiej na Skanię w 1676 roku został uwięziony i odstawiony do Kopenhagi, ale po restytucji władzy szwedzkiej wrócił na swoje stanowisko. Podobno był ostatnim księdzem prowadzącym nabożeństwa w języku duńskim. Szwedzkiego nigdy się nie nauczył.  

Gylsboda
Leży 4 km na południe od Lönsboda przy linii kolejowej z Älmhult do Olofström. 
We wsi znajdował się najstarszy kamieniołom (10) na terenie Stenriket, gdzie rozpoczęto wydobycie już w 1890 roku. Obecnie opuszczona kopalnia została udostępniona do zwiedzania (tablice informacyjne). Dno wyrobiska częściowo zatopione. Zachowały się resztki starych budynków i urządzeń mechanicznych w tym żurawia służącego do załadowywania wagonów przy rampie kolejowej. Na miejscu nadal funkcjonuje inny zakład wydobywczy wchodzący w skład spółki Emmaboda Granit AB
Kamieniołom w Gylsboda


wtorek, 9 maja 2017

Tykarpsgrottan - podziemny kamieniołom




Wapienie nie są specjalnie częstym typem podłoża w Skandynawii. To rzecz szczególna, bowiem w większości krajów świata ta skała jest dość często spotykana. Jednak w obrębie starej krystalicznej tarczy bałtyckiej przeważają produkty plutonizmu, takie jak granity, diabazy czy gnejsy, ewentualnie wylewne bazalty. Teren w którym pojawia się wapień senoński zwany Ignabergakalken leży na krawędzi dawnej płyty fennoskandzkiej wychodząc na powierzchnię w północnej Skanii oraz fragmentami w sąsiednich prowincjach Blekinge i Halland. Wapień to skała bardzo przydatna w gospodarce. Kamień wapienny służy oczywiście celom budowlanym. Pozwala się łatwo obrabiać i jest stosunkowo wytrzymały mimo rozpuszczalności w wodzie. Wapienie z Ignabergi służyły od lat architektom a ich dzieła oglądać można zarówno w najbliższym sąsiedztwie jak i w dalszych częściach regionu: w Kopenhadze, Lund czy Sztokholmie (cmentarz północny). Śladami po wydobyciu wapienia jest labirynt grot położony w pobliżu wsi Ignaberga zwany Tykarpsgrottan. Wydobycie rozpoczęto tutaj już w średniowieczu a zakończono w 1888 roku. I dość szybko stara kopalnia stała się z początku nieformalną a później już uznaną atrakcją turystyczną. Warto zaznaczyć, że o sztucznych grotach w tej okolicy wspominał już Linneusz w swoim Dzienniku z podróży do Skanii w 1749 roku. Labirynt korytarzy zajmuje powierzchnię 20000 metrów kwadratowych i schodzi na głębokość kilkunastu metrów poniżej otworu wejściowego. Chodniki zostały pracowicie wykute przez górników, pozostawiono malownicze wapienne filary. Tylko niektóre trasy są dzisiaj dostępne dla zwiedzających, inne uległy zawaleniu lub grożą oberwaniem stropu. W centrum znajduje się Wielka Sala używana czasami do nietypowych bankietów przy świecach. Całość przypomina trochę znajdujące się pod Tomaszowem Mazowieckim Groty Nagórzyckie, z tym że jest to kompleks nieco większy. Także i tutaj schronienie w miesiącach zimowych znajdują nietoperze. Doszukano się tutaj aż 8 gatunków tego poczciwego zwierzątka, w tym bardzo rzadkiego na terytorium Szwecji nocka Bechsteina (Myotis bechsteinii). Tykarpsgrottan od dawna pobudzały wyobraźnię stąd stały się miejscem opisywanym w utworach literackich oraz plenerem filmowym. Kręcono tutaj fragmenty filmu o Ronji córce zbójnika według prozy Astrid Lindgren, a także popularny w latach 60-tych serial Kullamannen. Oddajmy w tym względzie głos Edith Unnerstad, która w książce U tatusiowej mamy (Farmorsresan) tak opisuje groty (tłum. Maria Olszańska):
"Nie było to wydrążenie zrobione przez naturę, tylko dawny kamieniołom. Już w jedenastym wieku wydobywano tu wapień a zaniechano tego dopiero siedemdziesiąt lat temu. Ludzie wrąbali się na głębokość dziesięciu metrów i wyrąbywali wapień tworząc korytarze i sale. By stropy się nie zawaliły, pozostawiono wielkie filary z kamienia. Mężczyźni zajmowali się wyłupywaniem kamienia a kobiety wynosiły go na nosiłkach. 
Blask latarni przesuwał się i migotał po grubo ciosanych ścianach wapiennej groty, zakradał się w mroczne boczne pieczary, tak niskie, że trzeba by iść na czworakach , gdyby się miało ochotę obejrzeć je z bliska. Oświetlał potężne filary, niektóre tak pięknie wyrzeźbione, że mogłyby stać w kościele. Wywoływał drżące cienie na suficie, który to sklepił się wysokim łukiem, to znów niemal muskał głowy przechodzących". 

Tykarpsgrottan leżą w pobliżu wsi Ignaberga na południowy wschód od Hässleholm. Kontakt telefoniczny pod numerem: 045 13 50 87, e-mail: info@tykarpsgrottan.net. Otwarte od 10 czerwca do 20 sierpnia. Wejścia co 45 minut od 10.45 do 16.00. Ceny biletów: normalny 120 SVK, ulgowy 60 SVK (dzieci od 6-15 lat), dzieci poniżej 5 lat wchodzą bezpłatnie. 

Wejście do grot



Wnętrze
















Nietoperz
      

sobota, 18 marca 2017

Z Pukavik do Olofström


Krótki wariant drogą nr 15. Prowadzi z wybrzeża do zachodnich rubieży Blekinge i krainy czarnych diabazów.

[0 km] Pukavik na 162 km trasy głównej. Osada rozciągnięta wzdłuż morskiego brzegu. W dawnych czasach centrum spławu drewna z przystanią handlową. Ciekawostką jest fakt, że miejscowość znajduje się w obrębie dwóch gmin (południowa część należy do Sölvesborga - północna zwana czasami Björkenäs do Karlshamn). 
Na wybrzeżu w sosnowym lasku znajduje się camping Alholmens. Oferuje noclegi w domkach 2 i 4-osobowych oraz biwak we własnym zakresie. Na wysepce połączonej drewnianym mostkiem ze stałym lądem mieści się pomost, wypożyczalnia łódek, dyskoteka i boisko. W części lądowej pole golfowe i plac zabaw dla dzieci. Przy wjeździe na teren restauracja oraz sklep spożywczy. Otwarte cały rok. 230 SVK za miejsce biwakowe. Ceny rosną w sezonie: 250 SVK w sierpniu i wrześniu, 285 SVK w czerwcu i lipcu. Domki kempingowe czynne od kwietnia do września. 450 SVK za dwójkę, 520 SVK za czwórkę, w sezonie letnim odpowiednio: 500-570 SVK. Dodatkowa opłata za sprzątanie. Kontakt telefoniczny: 045 45 20 36, e-mail: fredrik.alholmen@telia.com
Na północ od kempingu marina na półwyspie Ekholmen. Widok na wyspy w zatoce Pukavikbukten w tym największą zalesioną Magleholmar.
[2 km] Rondo w Björkenäs. Prosto trasa w kierunku Karlshamn. W lewo (drugi zjazd) droga 15 do Olofström i Älmhult.
Samoobsługowa stacja benzynowa St1 przy sklepie sprzedającym vany i kampery. Naprzeciwko przystanek autobusowy. Połączenia do Karlshamn, Mörrum , Olofström, Sölvesborga i Norje
Po 300 m przejeżdżamy węzeł autostradowy Björkenäs.
Ryssberget
[5 km] Sandbäck w gminie Sölvesborg. Przekraczamy most na linii kolejowej Kristianstad - Karlshamn.
[7 km] Kyllinge. W lewo do centrum wsi. Boczna droga rozwidla się a jej prawa odnoga wiedzie do Näsum po drugiej stronie pasma Ryssberget. 3 km w tamtą stronę na granicy Skanii i Blekinge rezerwaty przyrody Djupadal-Skinsagylet (1). Wąska dolina potoku ze stromymi zboczami. Liczne skały i polodowcowe głazy. Piękne lasy grabowe z domieszką buka i dębu. Niewielkie śródleśne jezioro. Punkt widokowy z rozległą panoramą zatoki Pukavikbugten oraz północnej części masywu Ryssberget tworzącego płaskowyż o maksymalnej wysokości 157 m n.p.m. (Tornbacken). 5 km Drögsperyd - stara wieś na stoku wzgórza z tradycyjnymi kamiennymi grodzeniami i domami na podmurówce. Piękne widoki.
Wiejska gorzelnia w Gränum
[9 km] Värhult. Parking z mapą informacyjną. Granica gminy Olofström. 1 km w prawo pola golfowe klubu Boa-Olofström.
[11 km] 2 km w prawo Gränum. Duża wieś w dolinie Västra Orlundsån. W centrum "na górce" stary drewniany spichlerz. Przy drodze do Brinkamåla niewielka ceglana fabryczka spirytusu Gränums Bränneri (2) z 1897 roku. Powstała jako rolnicza spółdzielnia produkcyjna po tym jak zakazano bimbrownictwa indywidualnym chłopom. Zakład zamknięto ostatecznie w 1971 roku. Wewnątrz zachowała się cała linia produkcyjna. Po północnej stronie zabudowań drankakista, czyli betonowy basen na odpadki procesu destylacji, które wykorzystywane były jako pasza dla zwierząt gospodarskich. 3 km dalej na północ południowy skraj dużego jeziora Orlunden ciągnącego się dalej do Erikstorp. Łowisko wędkarskie. 
[14 km] Skrzyżowanie z drogą nr 116 (wariant z Bromölli). Dalsza droga wg opisu tego szlaku.
[19 km] Centrum Olofström.    

wtorek, 10 stycznia 2017

Skania


Powierzchnia: 10939 km²
Ludność: 1 301 tys. mieszkańców
Gęstość zaludnienia: 119 mieszkańców na 1 km²
Stolica: Malmö (342,4 tys. mieszkańców)
Inne duże miasta: Helsingborg, Lund, Kristianstad, Landskrona, Trelleborg
Liczba gmin: 33
Najwyższy punkt: Magleröd 212,2 m npm
Najniższy punkt: Nosaby/Kristianstad 2,4 m   ppm
Największe wyspy:  Ivö (15 km²), Ven (7,5 km²)
Charakterystyczne drzewo: buk
Charakterystyczny kwiat: stokrotka
Charakterystyczny grzyb: pieczarka
Charakterystyczne zwierzę: jeleń szlachetny
Charakterystyczny ptak: kania
Najważniejsze rzeki: Lagan, Bråån, Helgeå, Rönneå
Największe jeziora: Ivösjön, Östra Ringsjön, Immeln, Hammarsjön 
Parki narodowe: Dalby Söderskog, Stenshuvud, Söderåsen

TURYSTYCZNE CUDA SKANII:
1. Wieżowiec Turning Torso w Malmö
2. Kurhan megalityczny Kiviksgraven
3. Zamek Glimmingehus
4. Katedra w Lund
5. Krąg kamienny Ales Stenar
6. Rzeźbione kamienie Hallsbergs Stenar
7. Jezioro Odensjön w Söderåsen




środa, 7 grudnia 2016

Z Bromölla do Sölvesborga. Granica Skanii i Blekinge



Granica länów biegnie mniej więcej wzdłuż głównego grzbietu Ryssberget a dalej na południu wzdłuż jeziora Siesjö do wsi Valje. Do Sölvesborga najszybciej dotrzemy ekspresówką E22 wybierając któryś z dwóch zjazdów (45 - Sölvesborg Väst lub 46 - Sölvesborg Öst). Może ciekawsza jest jednak stara droga biegnąca bliżej wybrzeża prez wieś Valje. Prowadzi tędy fragment szlaku rowerowego tzw. Smugglarrundan.

[141 km] Początek trasy przy rondzie zwanym Skåneporten na południowo-wschodnich peryferiach Bromölla. Tu także rozpoczyna się pętla Humleslingan (patrz). Tym razem jedziemy na południe pod wiaduktem autostrady. Na rondzie po drugiej stronie możemy wybrać pierwszy zjazd (za drogowskazem na Kalmar) i wtedy włączymy się w ruch na autostradzie. Chcąc skorzystać ze starego wariantu należy wybrać zjazd trzeci (drogowskaz na Valje). Po minięciu bocznej drogi gruntowej w kierunku Edenryd wjeżdżamy w las. Przed Valje kolejne skrzyżowanie.
Okolice Edenryd
[144 km] W prawo droga do Edenryd (3 km), która biegnie skańskim brzegiem zatoki Valjeviken. Wzdłuż niej ciągnie się nowoczesna zabudowa letniskowa - cały ten mikroregion stanowi bowiem popularną turystyczną destynację nazywaną Rivierą Edenryd. Wrażenie robią malownicze nadbrzeżne pastwiska usiane tysiącami głazów. Sam wieś położona nad brzegiem morza jeszcze 100 lat temu znana była bardziej ze szmuglu tkanin oraz alkoholu z Niemiec. Dziś można przenocować w jednym z dawnych składów kontrabandy. Kilka starych gospodarstw należących do wolnych chłopów zwanych rusthållare przekształcono w karczmy. Brzegiem morza biegnie 4,5 km znakowany na żółto szlak pieszy Edenryds Kustled. Na wybrzeżu dostrzec można rozmaite gatunki ptaków a także wiele rzadkich roślin. 
Witamy w Blekinge
[145 km] Granica Skanii i Blekinge przebiega środkiem wsi Valje wzdłuż niewielkiego strumyka Sissebäck. Tuż za tą linią po prawej bliżej morza stoi XVIII-wieczny dwór rodziny Trolle-Wachtmeister przebudowany później trochę na "szwajcarską" modłę zgodnie z duchem narodowego romantyzmu. Z kompleksem zabudowań sąsiaduje rezerwat przyrodniczy Valje obejmujący las na niewielkim półwyspie z okazami starych dębów i buków oraz bogatą florą zielną.     
Na skraju rezerwatu położony jest Valjevikens Camping. Dysponuje ponad 100 miejscami biwakowymi oraz kilkoma domkami do wynajęcia. Pole minigolfa, plac zabaw i plaża. Sklepik w recepcji. Ceny na polu kempingowym w zależności od sezonu (230-290 SVK). Wynajęcie 4-osobowego domku 410-485 SVK.Kontakt telefoniczny 045 61 40 90 albo przez formularz na stronie web: http://www.valjevikenscamping.se  

Stromą a miejscami skalistą skarpą zatoki Valjeviken droga dociera lasem do ronda na peryferiach Sölvesborga z dziwaczną "pagodą" centrum handlowego Blekingeporten. Do centrum można podążać dalej prosto lub w prawo. 

Wyspa Ivö

Największa wyspa Skanii i jedna z większych wysp jeziornych w całym kraju o areale około 1500 ha. Podstawę lądu stanowią prekambryjskie granitognejsy na których osadzały późniejsze skały takie jak wapienie, piaski, glinki ceramiczne wyjątkowo bogate w skamieniałości. Jeszcze 60 mln lat temu szumiało tu ciepłe morze na którego brzegu wysiadywały jaja morskie jaszczury. Na ich ślady natrafiono w kamieniołomach w północnej części lądu. W zamierzchłych czasach był tu ponoć znamienity gród założony przez Ivara Vidfamne. Od tego imienia poszła nazwa miejscowa rozciągnięta też i na całe jezioro. Owiane legendami są także średniowieczne dzieje Ivö mówiące o duńskim biskupie czy zatopionym zamku. Wyspa wyróżnia się na tle innych tego typu skrawków lądu wysokim wzgórzem nazywanym popularnie "piętą". Z Barum kursuje na Ivö jedyny w Skanii prom śródlądowy. 

Prom z Barum pływa średnio co 20 minut w obie strony w ciągu dnia, a w nocy nieco rzadziej - co godzinę. Dystans 720 m przebywa w ciągu 7 minut. Jednorazowo zabiera na pokład 190 pasażerów i 21 samochodów. Przejazd jest bezpłatny. Nazwa jednostki "Karna" pochodzi od imienia kobiety-przewoźniczki Karny Bengtsdotter, która pełniła tą funkcję nim regularne połączenie między wyspą a stałym lądem nie zostało uruchomione.   

Recepcja Ivö Camping znajduje się zaraz przy przystani po prawej stronie, a pole biwakowe jest kawałek dalej powyżej odgrodzone od drogi starym kamiennym murkiem. Mamy tu 130 stanowisk wyposażonych w łącza elektryczne a do tego kilka domków kempingowych, przyczepy do wynajęcia i dość pocieszny barakowóz. Na miejscu sklep i kawiarenka (świeży chlebuś i pyszne lody), pomost i kąpielisko, tor minigolfa i kilka innych urządzeń rekreacyjnych. Miejsca kempingowe w cenie 250 SVK (poza letnim sezonem tańsze o 30 SVK). Dodatkowa opłata za energię elektryczną 45 SVK. Wynajem domku na 2-3 osoby (piętrowe łóżka) - 500 SVK. Kontakt pod telefonami: 044 521 88, 0706 56 22 72, 0730 66 43 27, poczta mailowa: reception@ivo-camping.nu

Od przystani w głąb wyspy biegnie Ärkebiskopens Väg. Nazwa upamiętnia arcybiskupa Lund Andersa Sunesena, jednego z najświatlejszych ludzi epoki, autora poematu dydaktycznego Hexameron opisującego 6 dni stworzenia świata. Z postacią tą związana jest duńska legenda patriotyczna tłumacząca pochodzenie flagi państwowej. W czasie oblężenia Tallinna wzniósł modły ku niebu i w odpowiedzi zabarwiło się ono na czerwono a w środku pojawił się biały krzyż zwany dannebrog. Oczywiście Duńczycy zdobyli miasto. Anders Sunesen ostatnie lata spędził na wyspie Ivö nękany przez śmiertelną chorobę objawami przypominającą trąd. Do dziś trwają spekulacje czy zmarł na chorobę weneryczną, czy nieswoiste przewlekłe reumatologiczne zapalenie stawów. 
Wąską wyasfaltowaną uliczkę otaczają sady i działki letniskowe przeplatane płatami młodników oraz tradycyjnych pastwisk porośniętych kępami jałowca. Główne skrzyżowanie dróg znajduje się niecały 1 km na wschód od miejsca, w którym cumuje prom. Stąd można się udać dalej na wschód, na północ oraz południe wyspy. 
W południowej części zwanej Söndre Mark zachowało się stare gospodarstwo szlacheckie zwane Ivö Kungsgård obecnie łączące funkcje produkcyjne z agroturystyką. 
Ivö Kyrka
Podążając dalej ku wschodowi dotrzemy najpierw do położonego po prawej stronie szosy sielskiego kościółka Ivö Kyrka (1). Tradycyjnie jego powstanie wiąże się z arcybiskupem Andersem Sunesenem. Zbudowana z miejscowego wapienia świątynia leży trochę na uboczu dzisiejszej osady na skraju zatoki Kyrkoviken, w przeszłości jednak łatwiej można było do niej dopłynąć od południa. Ołtarz z krucyfiksem i napisem "Sic Deus dilexit mundum" ("Tak Bóg umiłował świat") mówi o historii eucharystii. Po bokach prezbiterium odsłonięto stare freski przedstawiające św. Urszulę i św. Katarzynę Aleksandryjską. Poniżej budowli przy cmentarnym murze znajduje się źródło św. Urszuli, którego wodę uznawano w dawnych czasach za leczniczą. Ta "pani jedenastu tysięcy dziewic" miała ponoć moc przemieniania wody w wino, przynajmniej w czasach duńskiego biskupa. A ewentualni degustatorzy mogą się dzisiaj przekonać na ile moc ta trwa a na ile już wygasła (podobno nie pomaga już nawet wrzucenie monety do baseniku - lepszym rozwiązaniem jest chyba odwiedzić najbliższy Aktiebolaget). Podążając dalej w kierunku wschodnim dotrzemy do miejsca gdzie stał dawniej pałac arcybiskupa Sunesena zwany Ivöhus. Do dnia dzisiejszego zachowała się z niego jedynie kamienna piwnica nakryta sztucznym zadaszeniem. Niewiele tu zostało z dawnego bogactwa, sklepienia kolebkowe z zatartymi ornamentami oraz stare romańskie okienka. Piwnicę przez długi czas wykorzystywano jako składzik na ziemniaki. Obecnie można ją zwiedzać aczkolwiek konieczne jest własne oświetlenie. Przy Biskopskällaren (2) kończy się asfaltowa droga a bity trakt prowadzi do położonych blisko południowego cypla resztek jednej z kopalni kaolinu. 
Ze skrzyżowania w centrum wyspy udajemy się teraz na północ wąziutką Klackavägen. W porównaniu do terenów na południu w tej części wyspy jest zdecydowanie więcej lasów. Szlak biegnie w pewnym oddaleniu od zachodniego brzegu wyspy, a właśnie blisko wybrzeża znajduje się ciekawe geologicznie miejsce zwane Ugnsmunnarna (3). 
Jaskinie brzegowe Ugnsmunnarna

Są to jaskinie w grzędzie skalnej stanowiącej dawny klif w okresie litorynowym. Powstały w wyniku niszczącej działalności fal. Najgłębsza z nich mierzy 18 m. Na skałach odnaleziono wiele skamieniałości z dawnych okresów. Z kredy pochodzą ślady wielkich kałamarnic (belemnitów), zwapniałe muszle ostryg, zęby rekinów a także fragmenty szkieletu wielkiego morskiego drapieżnika mozazaura o nazwie gatunkowej Platecarpus somenensis. Miejsce jest rezerwatem przyrody. Dojście pierwszą leśną drogą na lewo za boiskiem piłkarskim (około 2 km) jest nieoznakowane. Z tego punktu jest jeszcze 3 km jazdy do parkingu u podnóża Ivöklack. Wierzchołek wzgórza (4) porasta ponad stuletnia buczyna. W dnie lasu pojawia się sporadycznie storczyk Epipogium aphyllum zwany w Szwecji jako skogfru. Po północnej stronie wzgórza znajdują się kamieniołomy wapienia i kaolinu (5), który osadzał się na skalnej półce poniżej poziomu dawnego morza. Ta oryginalna glinka odkryta została w 1880 roku i już w końcu tej samej dekady zaczęła być eksploatowana. W tym celu na cyplu Blacksudden zbudowano przystań dla barek, które wywoziły urobek do zakładów w Bromölla. W 1950 roku eksploatację zakończono. Pozostały fragmenty odsłoniętej skały oraz płytkie jezioro w dnie wyrobiska. Także i tutaj można znaleźć wiele skamieniałości: ostryg, belemnitów, jeżowców a nawet mezozoicznych gadów - słynnych plezjozaurów. Ciekawym znaleziskiem są tzw. pieniążki z Brattingsborg - wapienne krążki przypominające nieco wyszczerzoną czaszkę, a także monetę 10 öre.  
Skamieniałe szczątki brachiopodów zwane popularnie monetami z Brattingsborg

Formalnie są to szczątki brachiopodów z gatunku Crania mumulus, ale z tymi dziwnymi znaleziskami wiąże się wiele legend. Podobno kiedyś w imieniu króla Atte Ivarssona na wyspie rządził bajlif Stigo. Odmówił on wody ze źródła kulawemu starcowi, który sprowadził przekleństwo na jego bogactwa. Nie dość, że źródło znikło to jeszcze monety przekształciły się w bezwartościowe muszle. Mówi się też, że skradzione skarby przeklął na łożu śmierci biskup Anders Sunesen. Wszystkie te opowieści wiążą się z grodem Brattingsborg, który ponoć miał istnieć na północno wschodnim brzegu wyspy. Rządził tu wspomniany wyżej Atte Ivarsson. Uznał, że nie ma godnego mężczyzny i godnej kobiety aby poślubić jego potomstwo. Wyprawił zatem ślub córce i synowi. W czasie kazirodczego wesela zamek zatonął w odmętach jeziora a sam król na wpół przysypany na brzegu musiał patrzeć na marny koniec swojej posiadłości. Przy niskim stanie wody podobno można dostrzec jakieś fragmenty budowli na północny-wschód od Ivö.    

niedziela, 4 grudnia 2016

Humleslingan. Zachodni brzeg Ivösjön

Najciekawsza część pętli z pięknymi widokami na jezioro. Kilka wzgórz, zamek z dawnych wieków i inne relikty dawnej kultury. Prom na wyspę Ivö.


Początek odcinka na skrzyżowaniu dróg w Vånga (23 km) przy sklepie spożywczym i stacji benzynowej Din-X. Skręcamy na południe. Nadjeziorną równiną wśród sadów jabłkowych. Po prawej na farmie schronisko młodzieżowe Vånga Vandrarhem
40 łóżek w 10 pokojach. Sauna i łaźnia w beczce. Minigolf, wypożyczenie kajaków oraz przejażdżki konne to dodatkowe atrakcje. W zimie stok narciarski. Jedynka od 250 SVK. 
Po prawej ręce długie zalesione wzgórze Vångaberget (161 m n.p.m) rozcięte niewidocznymi z drogi kamieniołomami czerwonego granitu. 
[25 km] Furustad. Przystań na północno-zachodnim krańcu jeziora Ivösjön. Ośrodek wędkarski. Wody jeziora są bardzo bogate w rozmaite gatunki ryb. Najpopularniejsze są łowiska pstrąga tęczowego, okonia, szczupaka i sandacza. Droga wznosi się na strome zbocze. 
[27 km] Leśny parking z mapą informacyjną a zaraz za nim efektowny widokowy odcinek. Naprzeciwko nas z jeziora wyrasta wysokie wzgórze Ivöklack na północnym krańcu wyspy Ivö. Widać też kilka niewielkich zalesionych kęp w toni jeziora. Horyzont na wschodzie zamykają wzgórza Ryssberget, a na północy Västanåberget.
Ivösjön spod Vångaberget
[30 km] Barum. W prawo ładna krajobrazowo droga w kierunku Oppmanna i Arkelstorp (10 km). Na odcinku pomiędzy Mölleröd i Söndraby prowadzi fragmentem ukształtowanej w XIX wieku mozaiki lasów i pól grodzonych kamiennymi murkami z widokiem na jezioro Oppmannasjön. 
[31 km] W lewo odnoga do promu na wyspę Ivö (1 km). 
[32 km] Droga w prawo prowadzi w kierunku Barumsviken - zatoki jeziora Oppmanna. W 1939 roku miejscowy parobek odkrył tu szkielet kobiety wyrzucony na brzeg. Znalezisko zabezpieczył archeolog Folke Hansen. Badania które przeprowadzono pozwoliły ustalić, że to szczątki osoby żyjącej przed 7000 lat. Była to najprawdopodobniej żona miejscowego rybaka zmarł a w wieku 35-45 lat. Jest to jeden z najstarszych śladów osadniczych w całej Skandynawii. Obecnie szkielet zwany Barumskvinnan prezentowany jest w Muzeum Historycznym w Sztokholmie. Na miejscu odnaleźć można natomiast dawny grób oraz tablicę z opisem. 
Zamek Bäckaskog
[34 km] Po prawej stronie drogi stoi zamek Bäckaskog (1). W obecnym kształcie jest to obiekt, w którym nawarstwiły się inwestycje podejmowane na przestrzeni kilkuset lat. Budowla powstała w XII wieku, pierwotnie jako klasztor premonstratensów, którzy przenieśli się tutaj z Vä. Po reformacji dobra zostały skasowane i przekazane we władanie możnym duńskim rodom Ulfstandów i Brahe. W latach 1584-1653 wojewoda skański Henrik Ramel przebudował kompleks tworząc nowoczesną warownię. Z tego czasu pochodzą narożne wieże po zachodniej stronie. Rezydencja przeszła w ręce szwedzkie po zajęciu prowincji w końcu XVII wieku. Zamkiem zarządzał wtedy pułkownik kawalerii Rutger von Ascheberg odpowiedzialny za proces "zeszwedzenia" Skanii. W połowie XIX wieku miejsce stało się letnią siedzibą króla Karola XV, dzięki czemu zwłaszcza wnętrza zyskały odpowiedni splendor. W późniejszych czasach rezydencja należąca do szwedzkiej korony często była dzierżawiona prywatnym właścicielom. Od 1924 roku mieszkał tu Per Akers Nilsson główny udziałowiec polskich sieci telefonicznych tworzonych na licencji firmy Ericsson. Obecnie znajduje się tutaj dość ekskluzywny hotel i restauracja znane z organizacji rozmaitych imprez, wystaw czy koncertów. Między innymi dwukrotnie nagrywano tu odcinki popularnego reality show "Gwiazdy na zamku". Pokoje gościnne zlokalizowano w historycznych budynkach gospodarczych otaczających główny prostokątny dziedziniec lub stojących wolno w rozległym parku. Do zamku wchodzimy przez bramę pod gotycką duńską wieżą. Po prawej ręce mamy główny ceglany dwupiętrowy budynek. Na pierwszym piętrze warto odwiedzić wielką paradną salę jadalną oraz nieco mniejszy czerwony salon. Można też zajrzeć do gotyckiej kaplicy klasztornej o dość ascetycznym wystroju znajdującej się po lewej stronie dziedzińca. 
[35 km] Humleslingan zakręca w kierunku wschodnim. Prosto droga do Kiaby (1 km). Kościół gotycki (2) w pewnym oddaleniu od drogi. Wnętrze jest niestety często zamknięte a znajduje się tam kilka ciekawych artefaktów: m.in. krucyfiks triumfalny z XIII w. z Chrystusem odzianym w srebrne sandały. W północnej ścianie prezbiterium jest wielki obraz przedstawiający Wniebowstąpienie. Warto też zwrócić uwagę na chrzcielnicę z piaskowca oraz XVI-wieczny ołtarz główny stworzony w północnych Niemczech. Na południe od Kiaby odszukać można kilka grobów z wczesnego średniowiecza świadczących o wczesnym etapie osadnictwa na tym terenie. Droga prowadzi dalej do Fjälkinge (patrz). 7 km na północ od Kiaby na zachodnim brzegu jeziora Oppmannasjön znajduje się zamek Karlsholm (3) w prywatnych rękach rodziny Treschow. Obecny wygląd zawdzięcza przebudowie z II połowy XIX wieku w stylu holenderskiego renesansu. 
[36 km] Kjuge. Nad wsią wznosi się najeżone skałkami wzgórze Kjugekull (66 m n.p.m., 4) z rozległym widokiem na jezioro Ivösjön. Trzy szlaki spacerowe.  Głazy i skalne ścianki stanowią wyzwanie dla wspinaczy, którzy bardzo często uprawiają tutaj tzw. bouldering. U podnóża wzniesienia niewielka plenerowa wystawa poświęcona historii naturalnej miejsca. We wsi jest także niewielki skansen. Kolekcja starych mebli, armatury, narzędzi, strojów regionalnych. Osobna wystawa ceramiki. 
Głazy na wzgórzu Kjugekull

Obiektem zarządza lokalne stowarzyszenie Villands Härads Hembygdsförening (http://www.ypl.se/villands/index.htm). Dostępne cały rok. Wstęp wolny.
W pobliżu Skipparyd na czubku cypla krąg kamienny. 
[41 km] Gualöv
[45 km] Bromölla. Koniec pętli