Zamek w Uppsali

UPPSALA [11 km] / 149,2 tys. mieszkańców

Kasåsen to jedno z kilku wzgórz w zachodniej części miasta stanowiących część łańcucha tzw. ozu upplandzkiego. Nazwa wzniesienia pochodzi od stojącego tu kiedyś stosu sygnalizacyjnego zwanego w Szwecji vårdkase. Tego typu ognie zapalano na szczytach wzniesień przekazując rozmaite informacje na dużą odległość. Ostatni raz system ten miał zastosowanie w czasie wojny krymskiej. Wtedy jednak na uppsalskim wzgórzu już dawno nie było takiego punktu sygnalizacyjnego, bowiem w 1549 roku Gustaw I Waza wzniósł tutaj kamienny zamek. Znany on jest przynajmniej z kilku ważnych wydarzeń w historii Szwecji. W maju 1572 roku w znajdujących się tu lochach zamordowano sześciu dostojników z kręgu rodziny Sture. Zabójstwa dokonano na zlecenie szalonego króla Eryka XIV, który cierpiał na manię prześladowczą i obawiał się z ich strony zamachu na własne życie. Sprawę zatuszowano kierując winę na sekretarza królewskiego Görana Perssona. Koniec tego dygnitarza też był smutny - zmarł po torturach. W 1629 roku w murach rezydencji Gustaw II Adolf podjął decyzję o przystąpieniu Szwecji do wojny trzydziestoletniej, co miało duże konsekwencje dla losów państwa w epoce wojen i podbojów. 

Zamek w Uppsali od północnego-wschodu.

Z kolei 6 czerwca 1654 roku w głównej sali zamkowej zwanej królewską niejaki Schering Rosenhane ogłosił abdykację królowej Krystyny. W Rikssalen zbierali się kiedyś szwedzcy gubernatorzy a nawet odbywały się uroczystości koronacyjne (ostatnia to intronizacja królowej Ulryki Eleonory w 1719 roku). Dzisiaj po renowacji przeprowadzonej w 1932 roku organizowane są tu rozmaite bale i konferencje. Możliwości wykorzystania sali na 550 osób reguluje specjalna ustawa (mniejsza Sala Wazów może przyjąć 145 osób). Jak przystało na średniowieczne zamczysko zamek w Uppsali ma także swojego ducha. Jest nim "biała dama", czyli księżniczka Cecylia Waza, jedna z córek Gustawa, która prowadziła ponoć występne i rozpustne życie, więc po śmierci pokutuje w swoim dawnym mieszkaniu.
Zamek w Uppsali przynajmniej dwukrotnie padał ofiarą pożaru: w 1572 oraz w 1702 roku. Chociaż w tym drugim epizodzie uszkodzenia były umiarkowane, to jednak zrujnowany budynek posłużył  dodatkowo jako rezerwuar budulca dla innych domów w odnawiającym się mieście. Twierdzę odbudowano dopiero w połowie XVIII wieku według planów Carla Hårlemana, ale skromne fundusze nie pozwoliły dokończyć całkowicie tego projektu. Ostało się więc wschodnie skrzydło flankowane dwoma podobnymi wieżami po stronie północnej i południowej. Södra Tornet to do dzisiaj najwyżej wzniesiona budowla w Uppsali. Ma 11 kondygnacji wraz z piwnicami i strychem. W przeszłości pełniła funkcję więzienia, potem funkcjonowała jako wieża ciśnień dla uniwersyteckiego szpitala, obecnie mieszczą się tutaj natomiast rozmaite biura i wejście do Rikssalen i Vasasalen. W wieży północnej znajdują się natomiast ekspozycje muzealne. Na bastionie po przeciwległej stronie wzgórza znajduje się wolno stojąca dzwonnica z zawieszonym dzwonem Gunillaklockan. Odlany w 1588 roku pochodzi z dawnej kaplicy zamkowej. To ważny element miejscowej tradycji - dzwon który od wieków wyznaczał rytm życia miasta i do dziś jest używany w trakcie rozmaitych ceremonii podczas świąt kościelnych czy uniwersyteckich. Z bastionu widok na wieże katedry. W południowo-zachodnim rogu dziedzińca zamkowego ustawione jest obecnie popiersie Gustawa I Wazy wykonane według projektu Bengta Vogelberga. Cokół podpierają cztery niewielkie armaty. Nieco poniżej zamku w parku na stokach znajdziemy też ustawiony w 2005 roku pomnik innego sławnego Szweda związanego z tym miejscem, polityka, dyplomaty i działacza ONZ Daga Hammarskjölda.

Rikssalen

W pomieszczeniach zamku znajdują się trzy placówki muzealne. Vasaborgen ukazuje resztki starego zamku królewskiego sprzed pożaru w 1702 zachowane w południowo-zachodniej części wzgórza Kasåsen. Kiedyś stanowiły one centrum założenia na planie krzyża. Można tutaj obejrzeć fragment starej ściany z gotyckimi rzeźbieniami. Prócz tego znajdziemy modele budowli z różnych wieków oraz portrety znanych władców mieszkających na zamku. Na szczycie bastionu murawa.
Otwarte w sezonie letnim codziennie od 10 do 18. Wstęp 120 SVK, dzieci płacą połowę tej ceny. Wycieczki z przewodnikiem w języku szwedzkim, dostępne streszczenie po angielsku. Kontakt  przez pocztę mailową: info@vasaborgen.se lub telefonicznie pod numerem 0703 90 79 89. Kasa w bramie od strony Kung Jans väg. 
Muzeum Sztuki (Uppsala Konstmuseum) zajmuje południowe skrzydło zamku (wejście oznaczone literą E). Trzy piętra wypełniają stare obrazy z pracowni artystycznych miejscowego uniwersytetu oraz ceramika z Ekeby. Placówka prezentuje też liczne wystawy czasowe najczęściej poświęcone sztuce współczesnej. W zbiorach dominują obrazy artystów lokalnych oraz związanych z Uppsalą. Sklepik z pamiątkami i bufet otwierany jest pół godziny przed ekspozycją.
Wstęp wolny. Otwarte w letnim sezonie codziennie od 12 do 16, w innych porach roku od wtorku do niedzieli, w czwartek godziny otwarcia przedłużone od 12 do 20. Program wystaw na stronie web: http://uppsalakonstmuseum.se. Kontakt telefoniczny z recepcją: 018 727 24 82

Fragment dziedzińca zamkowego z popiersiem Gustawa I Wazy

We wschodnim skrzydle (wejście A2) zlokalizowany jest Fredenshus. Celem organizacji pod tą nazwą jest krzewienie idei pokoju, tolerancji i równości oraz zwalczanie rasizmu, uprzedzeń, przemocy i dyskryminacji. Wystawy stałe poświęcone są m.in. szwedzkim działaczom pokojowym Folke Bernadotte, Raulowi Wallenbergowi czy Dagowi Hammarskjöldowi, który przez kilka lat mieszkał na zamku, w czasach gdy jego ojciec Hjalmar pełnił funkcję gubernatora prowincji Uppsala. W mieście nad rzeką Fyris późniejszy laureat pokojowej Nagrody Nobla zdobywał swoje wykształcenie, zrazu w szkole Hildura Axelssona w Villa Tomtebo, potem w szkole katedralnej wreszcie na uniwersytecie, który ukończył w 1925 roku zdając egzaminy z literatury, językoznawstwa i historii. Poświęcił mu też kilka tekstów o charakterze społecznym, politycznym i krajoznawczym. Dag Hammarskjöld jest pochowany na starym cmentarzu w Uppsali. Na wystawie możemy obejrzeć m.in. jego krótkie wiersze ilustrowane przez Nilsa Gunnara Zandera oraz film opowiadający o życiu w Uppsali. Trochę czasu warto również poświęcić ekspozycji ukazującej rolę kobiet w społeczeństwie i ich wysiłki na rzecz pokoju i równouprawnienia. Oprócz tych stałych wystaw muzeum organizuje rozmaite ekspozycje czasowe ukazujące często problemy bytowe w dalekich egzotycznych częściach naszego globu. 
Kontakt telefoniczny: 018 50 00 08, e-mail: info@fredenshus.se, strona web: http://www.fredenshus.se
Wstęp wolny. Godziny otwarcia wystaw: od wtorku do piątku 15-18, w weekendy 12-16, w poniedziałki nieczynne.
Z prawobrzeżnej części miasta na wzgórze zamkowe prowadzi kilka dróg. Główny wjazd od strony katedry i budynku biblioteki Carolina Rediviva prowadzi od północy obramowaną ozdobnym kamieńcem aleją Drottning Christina väg. Od południa przez park do starej bramy przy bastionie wiedzie wysadzana kostką brukową Kung Jans väg. Od zachodu wspiąć się tu można kaskadą schodów z ogrodu Linneanum i Dag Hammarskjöld väg. Z tej strony dziedzińca mamy piękny widok na położone niżej ogrody w dzielnicy uniwersyteckiej. Najbardziej niedostępne są zbocza Kasåsen od strony wschodniej. Z alejki poniżej zamku otwierają się fragmentaryczne widoki na lewobrzeżną Uppsalę.
                      

Humleslingan. Zachodni brzeg Ivösjön

Najciekawsza część pętli z pięknymi widokami na jezioro. Kilka wzgórz, zamek z dawnych wieków i inne relikty dawnej kultury. Prom na wyspę Ivö.

Początek odcinka na skrzyżowaniu dróg w Vånga (23 km) przy sklepie spożywczym i stacji benzynowej Din-X. Skręcamy na południe. Nadjeziorną równiną wśród sadów jabłkowych. Po prawej na farmie schronisko młodzieżowe Vånga Vandrarhem

40 łóżek w 10 pokojach. Sauna i łaźnia w beczce. Minigolf, wypożyczenie kajaków oraz przejażdżki konne to dodatkowe atrakcje. W zimie stok narciarski. Jedynka od 250 SVK. 

Po prawej ręce długie zalesione wzgórze Vångaberget (161 m n.p.m) rozcięte niewidocznymi z drogi kamieniołomami czerwonego granitu. 

[25 km] Furustad. Przystań na północno-zachodnim krańcu jeziora Ivösjön. Ośrodek wędkarski. Wody jeziora są bardzo bogate w rozmaite gatunki ryb. Najpopularniejsze są łowiska pstrąga tęczowego, okonia, szczupaka i sandacza. Droga wznosi się na strome zbocze. 

[27 km] Leśny parking z mapą informacyjną a zaraz za nim efektowny widokowy odcinek. Naprzeciwko nas z jeziora wyrasta wysokie wzgórze Ivöklack na północnym krańcu wyspy Ivö. Widać też kilka niewielkich zalesionych kęp w toni jeziora. Horyzont na wschodzie zamykają wzgórza Ryssberget, a na północy Västanåberget.

Ivösjön spod Vångaberget

[30 km] Barum. W prawo ładna krajobrazowo droga w kierunku Oppmanna i Arkelstorp (10 km). Na odcinku pomiędzy Mölleröd i Söndraby prowadzi fragmentem ukształtowanej w XIX wieku mozaiki lasów i pól grodzonych kamiennymi murkami z widokiem na jezioro Oppmannasjön. 

[31 km] W lewo odnoga do promu na wyspę Ivö (1 km). 
[32 km] Droga w prawo prowadzi w kierunku Barumsviken - zatoki jeziora Oppmanna. W 1939 roku miejscowy parobek odkrył tu szkielet kobiety wyrzucony na brzeg. Znalezisko zabezpieczył archeolog Folke Hansen. Badania które przeprowadzono pozwoliły ustalić, że to szczątki osoby żyjącej przed 7000 lat. Była to najprawdopodobniej żona miejscowego rybaka zmarł a w wieku 35-45 lat. Jest to jeden z najstarszych śladów osadniczych w całej Skandynawii. Obecnie szkielet zwany Barumskvinnan prezentowany jest w Muzeum Historycznym w Sztokholmie. Na miejscu odnaleźć można natomiast dawny grób oraz tablicę z opisem. 

Zamek Bäckaskog

[34 km] Po prawej stronie drogi stoi zamek Bäckaskog (1). W obecnym kształcie jest to obiekt, w którym nawarstwiły się inwestycje podejmowane na przestrzeni kilkuset lat. Budowla powstała w XII wieku, pierwotnie jako klasztor premonstratensów, którzy przenieśli się tutaj z Vä. Po reformacji dobra zostały skasowane i przekazane we władanie możnym duńskim rodom Ulfstandów i Brahe. W latach 1584-1653 wojewoda skański Henrik Ramel przebudował kompleks tworząc nowoczesną warownię. Z tego czasu pochodzą narożne wieże po zachodniej stronie. Rezydencja przeszła w ręce szwedzkie po zajęciu prowincji w końcu XVII wieku. Zamkiem zarządzał wtedy pułkownik kawalerii Rutger von Ascheberg odpowiedzialny za proces "zeszwedzenia" Skanii. W połowie XIX wieku miejsce stało się letnią siedzibą króla Karola XV, dzięki czemu zwłaszcza wnętrza zyskały odpowiedni splendor. W późniejszych czasach rezydencja należąca do szwedzkiej korony często była dzierżawiona prywatnym właścicielom. Od 1924 roku mieszkał tu Per Akers Nilsson główny udziałowiec polskich sieci telefonicznych tworzonych na licencji firmy Ericsson. Obecnie znajduje się tutaj dość ekskluzywny hotel i restauracja znane z organizacji rozmaitych imprez, wystaw czy koncertów. Między innymi dwukrotnie nagrywano tu odcinki popularnego reality show "Gwiazdy na zamku". Pokoje gościnne zlokalizowano w historycznych budynkach gospodarczych otaczających główny prostokątny dziedziniec lub stojących wolno w rozległym parku. Do zamku wchodzimy przez bramę pod gotycką duńską wieżą. Po prawej ręce mamy główny ceglany dwupiętrowy budynek. Na pierwszym piętrze warto odwiedzić wielką paradną salę jadalną oraz nieco mniejszy czerwony salon. Można też zajrzeć do gotyckiej kaplicy klasztornej o dość ascetycznym wystroju znajdującej się po lewej stronie dziedzińca. 

[35 km] Humleslingan zakręca w kierunku wschodnim. Prosto droga do Kiaby (1 km). Kościół gotycki (2) w pewnym oddaleniu od drogi. Wnętrze jest niestety często zamknięte a znajduje się tam kilka ciekawych artefaktów: m.in. krucyfiks triumfalny z XIII w. z Chrystusem odzianym w srebrne sandały. W północnej ścianie prezbiterium jest wielki obraz przedstawiający Wniebowstąpienie. Warto też zwrócić uwagę na chrzcielnicę z piaskowca oraz XVI-wieczny ołtarz główny stworzony w północnych Niemczech. Na południe od Kiaby odszukać można kilka grobów z wczesnego średniowiecza świadczących o wczesnym etapie osadnictwa na tym terenie. Droga prowadzi dalej do Fjälkinge (patrz). 7 km na północ od Kiaby na zachodnim brzegu jeziora Oppmannasjön znajduje się zamek Karlsholm (3) w prywatnych rękach rodziny Treschow. Obecny wygląd zawdzięcza przebudowie z II połowy XIX wieku w stylu holenderskiego renesansu. 
[36 km] Kjuge. Nad wsią wznosi się najeżone skałkami wzgórze Kjugekull (66 m n.p.m., 4) z rozległym widokiem na jezioro Ivösjön. Trzy szlaki spacerowe.  Głazy i skalne ścianki stanowią wyzwanie dla wspinaczy, którzy bardzo często uprawiają tutaj tzw. bouldering. U podnóża wzniesienia niewielka plenerowa wystawa poświęcona historii naturalnej miejsca. We wsi jest także niewielki skansen. Kolekcja starych mebli, armatury, narzędzi, strojów regionalnych. Osobna wystawa ceramiki. 

Głazy na wzgórzu Kjugekull

Obiektem zarządza lokalne stowarzyszenie Villands Härads Hembygdsförening (http://www.ypl.se/villands/index.htm). Dostępne cały rok. Wstęp wolny.
W pobliżu Skipparyd na czubku cypla krąg kamienny. 
[41 km] Gualöv
[45 km] Bromölla. Koniec pętli  

Stora Sundby - zamek "rycerski"

"Przyjacielem domu jesteś kiedy do niego wchodzisz i myślisz o nim w ten sam sposób" - taka szwedzka sentencja znajduje się nad bramą wejściową do tej imponującej rezydencji magnackiej. W XVII w. władający tą posiadłością hrabia Axel Vrede von Sparre był jednym z członków paryskiej loży wolnomularskiej. Zamiłowania do tajemniczych aforyzmów widać na ścianach i portalach - do dziś można je odczytywać wędrując po tutejszych zakamarkach i oczywiście znając szwedzki, francuski i łacinę. Obecny kształt budowli nadano jej jednak później - w latach 1827-48, kiedy to stała się ona własnością najbogatszego magnata w kraju Carla de Geera af Leufsta. To jego żona Ulrika po lekturze powieści Waltera Scotta Ivanhoe zapragnęła zamieszkać w średniowiecznym rycerskim zamku. Kochający małżonek skontaktował się zatem z brytyjskim architektem P. F. Robinsonem, który wcześniej zaprojektował stylową rezydencję szkockiemu pisarzowi i zlecił mu przebudowę twierdzy, którą według jego rysunków przeprowadził rodzimy budowniczy Abraham Nyström. Stora Sundby Slott kojarzy mi się trochę z polskim zamkiem Krzyżtopór. Podobna sylweta, podobne założenie typu palazzo in fortezza (kiedyś lustro wody jeziora Hjälmar leżało wyżej i sięgało pod same mury), i to wrażenie potęgi królującej nad równiną. Mamy tutaj też podobną symbolikę elementów architektonicznych: cztery duże wieże oznaczają pory roku, 12 mniejszych - miesiące, 52 komnaty - tygodnie a okna 365 dni w roku. Oczywiście jest w tym porównaniu także trochę ułudy, bo Krzyżtopór to jedynie imponująca ruina, zniszczona nomen omen przez Szwedów w czasie potopu. Ale Stora Sundby pokazuje czym mógłby być świętokrzyski zamek, gdyby w spokoju przetrwał do naszych czasów. Neogotycki charakter widać na zewnątrz w pokrytych zieloną dachówką pinaklach oraz w bogatej ornamentyce gzymsów, portali i obramowań okiennych. Jest w tej budowli i coś z klasztoru (stalowe krzyże na szczytach wież) i ze staroświeckiej hali fabrycznej. Ale pod neogotycką skorupą zachowały się barokowe wnętrza i stare meble pamiętające czasy Carla de Geera, jego żony oraz późniejszej lokatorki księżnej Stefanii von Wedel. Pewnym kuriozum jest rama łóżka stworzona z dawnego barokowego panelu zdobiącego galerię organową kościoła w Sali. W dwupiętrowej sali balowej - jednej z większych w szwedzkich zamkach podziwiać można natomiast wiszące kryształowe żyrandole oraz obiegający ściany fryz przedstawiający przekroczenie Alp przez wojska Hannibala. W sąsiedztwie jest też okazała biblioteka a na strychu stara garderoba z sukniami z dawnych epok. W podziemiach oprócz składu wina obejrzymy nawet spreparowany szkielet zamknięty w ponurym lochu. To raczej atrakcja dla turystów, bowiem zamek nigdy nie pełnił funkcji więzienia i raczej nie wiązały się z nim jakieś krwawe historie. W 1600 roku członek rady królewskiej Erik Larsson Sparre został stracony na rynku w Linköping z rozkazu Karola Sudermańskiego jako zdrajca i poplecznik Zygmunta III Wazy. Wtedy to majątek Stora Sundby został na jakiś czas skonfiskowany, ostatecznie jednak królowa Krystyna zrehabilitowała wdowę po możnowładcy i przywróciła familii Sparre ich dobra. Pamiętać należy, że pałac jest nadal zamieszkany przez spadkobiercę rodu, barona Johana Klingspora wraz z rodziną. W Szwecji nie było tylu wojen, zaborów i rewolucji ustrojowych, które spowodowały olbrzymie zmiany własnościowe, jeśli chodzi o zamki i pałace. U nas większość tak dużych rezydencji została już upaństwowiona i przekształcona w muzea, na północ od Bałtyku niekoniecznie. Mieszkanie w takim wielkim zamku to na pewno spora ekstrawagancja i swoista przygoda, z drugiej strony jednak wymaga stałej opieki, konserwacji i pielęgnacji. W jaki sposób codziennie wysprzątać te bagatela 4000 metrów kwadratowych?  Zwiedzanie wnętrza jest możliwe, ale tylko w maju i czerwcu po wcześniejszym umówieniu  Przez cały rok dostępny jest natomiast rozległy park angielski otaczający posiadłość. W lasach obejmujących 3000 hektarów powierzchni znajduje się rewir myśliwski. W rozległych zagrodach hodowane są jelenie, daniele oraz muflony.  Na wzgórzu porośniętym dębami kryją się nędzne resztki starej twierdzy wybudowanej w tym miejscu jeszcze w XIV w. i splądrowane w czasie walki o koronę szwedzką między Magnusem Erikssonem a Albrechtem Meklemburskim. Nieopodal na trawiastym pagórku stoi też kamień runiczny z XI w. przeniesiony w to miejsce ze wsi Salsta. Spod kamienia jest ładny widok na zamek i jezioro Hjälmar. Mimo swojej wielkości rezydencja jest dobrze ukryta. Dostrzec ją można tylko z jednego wzgórza na głównej drodze 56 prowadzącej z Katrineholmu do Kungsör. Aby w pełni rozkoszować się widokiem trzeba albo wypłynąć na jezioro albo podejść pod samo zamczysko. To może jest powodem, że Stora Sundby nie stanowi tak spektakularnej atrakcji turystycznej jak inne pałace Szwecji np. Gripsholm, Drottningholm czy Läckö.  

INFORMACJE PRAKTYCZNE:

Adres: Stora Sundby Gård, 64040 Stora Sundby

Kontakt telefoniczny pod numerem 0706 904 715 tylko w sprawie polowań. W kwestii udostępnienia turystycznego  najlepiej pisać na adres mailowy: info@storasundby.se

Strona web: http://www.storasundby.com  

Zwiedzanie wnętrz po wcześniejszej rezerwacji: wtorki, środy, czwartki w maju i pierwszej połowie czerwca.

Kilka autobusów dziennie z Eskilstuny (nr 8 z Rådhustorget) dociera do pętli w Alberga, skąd do zamku będzie jeszcze jakieś 2 km piechotą. Dojazd własnym transportem wzdłuż drogi 56.

Zamek Stora Sundby

 

            

Spod kamienia runicznego

Portret hrabiny Ulriki de Geer

Vittskövle i Degeberga

Zamek magnacki Vittskövle

Już sama nazwa twierdzy brzmi romantycznie odwołując się do jakiegoś bliżej niesprecyzowanego "białego zagajnika". I wiąże się z tym największym w Skanii zamkiem o 100 komnatach kilka ciekawych historii włącznie z tym, że pojawił się na kartach kilku znanych powieści, m.in. dziecięcej Cudownej podróży Selmy Lagerlöf czy Sagi o ludziach lodu Margit Sandemo. Budowlę na palach w środku bagna wzniósł w latach 1553-1577 Jens Axelsen Brahe z duńskiego rodu magnackiego. Od początku miała służyć celom obronnym czego dowodem są cztery wieże flankujące całe założenie w kształcie czworokąta. Nad bramą wjazdową są herby familii Brahe i Bille oraz zapis stanowiący zobowiązanie do zachowania zamku w rękach rodu. Niezbyt się to udało już bowiem syn Jensa Henryk umarł nie pozostawiając męskiego potomka i własność przeszła na córkę żonatą z duńskim rycerzem Christianem Barnekow. Według legendy on z kolei zakończył życie jako bohater użyczając duńskiemu królowi Chrystianowi IV na polu bitwy pod Kölleryd własnego konia i tym samym skazując się na śmierć. "Koń królowi, krew wrogom, dusza Bogu" - miał wyrzec. Ale zamek pozostał w rękach rodziny Barnekow nawet po zdobyciu Skanii przez Szwecję, ponieważ wnuczek Christiana nie chcąc zrezygnować z posiadłości zmienił obywatelstwo. W końcu XVII w. założono tutaj pierwszą prywatną stadninę koni w kraju. Niejaka Małgorzata Aschenberg, wdowa po wcześnie zmarłym mężu z rodu Barnekow wyposażyła w konie cały pułk walczący na froncie rosyjskim. Mówiło się o tych jeźdźcach "pułk Aschenberg", jednak los nie był dla nich łaskawy - większość padła na polu bitwy, reszta dostała się do niewoli i została zesłana na Sybir. Ostatecznie dopiero w XIX wieku rezydencja przeszła w ręce bankiera Hagermana a następnie rodziny Stjernswärd, która zamieszkuje to miejsce do dzisiaj. Wnętrze jest niedostępne dla zwiedzających, a szkoda bo jest tam wiele starych mebli, holenderskich obrazów i iluzjonistyczne malowidła na sufitach. Można natomiast wędrować po parku angielskim założonym w 1840 roku na zachód od rezydencji oraz położonym bliżej ogrodzie geometrycznym zaprojektowanym przez Adolfa Fryderyka Barnekowa. W kompleksie znajdują się też budynki gospodarcze z połowy XIX w. zaprojektowane przez miłośnika średniowiecza profesora Carla Georga Bruniusa w mediewalnym kształcie.

Zamek w Vittskövle

Kościół w Vittskövle

Wiejski kościółek stoi przy sporym placu sąsiadując z budynkiem parafialnym (församlingshem). Fragmenty budowli pochodzą jeszcze z XII w. Korpus nawowy powstał przed 1400 rokiem, podobnie jak kaplica boczna św. Anny, w której pochowano pierwszych właścicieli majątku z rodu Brahe. Podziwiać w niej można wczesnorenesansowe płaskorzeźby nagrobkowe. Nieco później wzniesiono wieżę oraz drugą kaplicę, która mieści pochówki z rodu Barnekow. Na suficie znajduje się średniowieczna polichromia  przedstawiająca historię stworzenia świata i upadku pierwszych rodziców (w nawie), a także legendę o św. Mikołaju (w prezbiterium) oraz postaci apostołów i świętych (w kaplicy św. Anny). Autorem tej plastyki jest najprawdopodobniej Nils Håkansson znany jako lider większej grupy artystycznej działającej w połowie XV wieku jako Mistrzowie z Vittskövle. 
Na północ od kościoła przy drodze odtworzono odcinek starego traktu brukowanego kocimi łbami. Miejsce to zwane jest Linnelunden, czyli Łąką Linneusza na pamiątkę wizyty uczonego we wsi w 1749 roku. Na środku skweru stoi rzeźba Ivara Johnssona Flyende moder. Obecna to jednak replika, ponieważ oryginał został skradziony w 2004 roku i do tej pory nie został odnaleziony. Ivar Johnsson to znany w Szwecji artysta, którego klasycyzujące dzieła zdobią wiele miejsc publicznych, muzeów, kościołów, parków i placów. Urodził się w 1885 roku właśnie w Vittskövle.

Z Vittskövle do Degebergi dojechać można wzdłuż Skaddevägen drogą biegnącą przez dawną osadę gospodarczą przy zamku

(obecnie w starym domku z fachwerku kawiarnia) a następnie lasami (4 km). 

Degeberga to spora osada rozciągnięta wzdłuż drogi głównej nr 19 i dolin dwóch potoków. W latach 1952-1973 stanowiła siedzibę tzw. storkommun stanowiącej etap przejściowy w redukcji dawnych drobnych jednostek administracyjnych utożsamianych z parafiami. 
STACJA BENZYNOWA: Din-X, Tingsvägen, przy niej niewielki warsztat samochodowy i sklep.  
NOCLEGI: Schronisko Degeberga Stugby posiada 25 miejsc noclegowych w pokojach 4-, 3- i jednym 2-osobowym. Cena 260 SVK za osobę. Dzieci do 15 lat płacą 200 SVK. Przy hostelu jest też niewielki kemping z miejscami na 9 karawan lub namiotów (dostęp do elektryczności). Opłata 180 SVK za namiot i 260 SVK za przyczepę. Możliwość skorzystania ze świetlicy i polowej kuchni. Plac zabaw dla dzieci. Adres: Trollemöllavägen 52 (należy zjechać z głównej trasy 19 w kierunku na Forsakar i Vollsjö, za drogowskazem). Kontakt telefoniczny 044 35 00 60, e-mail: info@degebergastugby.se, strona www: http://www.degebergastugby.se    
Przy drodze którą wjeżdżamy do wsi stoi kościół z romańskim rodowodem. Z dawnych czasów zachowała się jedynie biała wieża w stylu duńskim, reszta świątyni jest efektem XIX-wiecznej przebudowy. Nie ma więc tutaj średniowiecznych fresków jak w sąsiednim Vittskövle, jest natomiast stara XVI-wieczna ambona ufundowana w intencji wyzdrowienia szlachcica Henryka z rodu Brahe. Ołtarz z figurami świętych jest dziełem wspomnianego Ivara Johnssona. W najwyższym punkcie miejscowości stoi dawny budynek centrali skupu jaj założonej przez niejakiego Enocha Flygare. Był to jeden z większych zakładów tego typu w Szwecji produkujący także na eksport. Nieco poniżej jest kwadratowy plac z dawnym parterowym budynkiem sądu ziemskiego i siedzibą gminy.
Na południu znajdziemy niewielki trawiasty płaskowyż Söndreklack, dawne pastwiska przypominające nieco podobne charakterem wrzosowiska Brösarp Backar. W porównaniu do nich jest tu więcej skał wapiennych, stąd i flora ma charakter bogatszy z dużą liczbą gatunków stepowych. Malownicze pola głazów i stare dęby były scenerią kręcenia filmu Bracia Lwie Serce wg powieści Astrid Lindgren.

Wzgórza Söndreklack

W dolnej części Degebergi znajduje się skansen z kuźnią, plebanią, młynem, kolekcją maszyn rolniczych oraz warsztatem rzeźbiarskim Ivara Johnssona. Na terenie muzeum odbywa się coroczna impreza skrzypcowa. W bok od skansenu odwiedzić można rezerwat przyrody Forsakar. Jar polodowcowy o głębokości 40 m wcinający się we wschodnie zbocza ozu Linderöd. Z wysoczyzny strumień opada dwoma kaskadami o wysokości 8 m i 10 m. Lasy bukowe z ciekawą florą i fauną pozostawione zostają naturze zatem znajdziemy tutaj stare zwalone gnijące pnie drzew nierzadko tarasujące drogę. W 1942 roku odkryto w tym miejscu rzadkiego w Szwecji chrząszcza o nazwie biegacz pomarszczony bytującego w korze drzew (w Polsce jest on bardziej pospolity, ale podlega częściowej ochronie gatunkowej). Poniżej rezerwatu znajdują się baseny z podgrzewaną wodą.